دلم تا عشقباز آمد در او جز غم نمي‌بينم

دلي بي غم كجا جويم كه در عالم نمي‌بينم

 

دمي با همدمي خرم ز جانم بر نمي‌آيد
دمم با جان برآيد چون كه يك همدم نمي‌بينم

 

مرا رازيست اندر دل به خون ديده پرورده
وليكن با كه گويم راز چون محرم نمي‌بينم

 

قناعت مي‌كنم با درد چون درمان نمي‌يابم
تحمل مي‌كنم با زخم چون مرهم نمي‌بينم

 

خوشا و خرما آن دل كه هست از عشق بيگانه
كه من تا آشنا گشتم دل خرم نمي‌بينم

 

نم چشم آبروي من ببرد از بس كه مي‌گريم
چرا گريم كز آن حاصل برون از نم نمي‌بينم

 

كنون دم دركش اي سعدي كه كار از دست بيرون شد
به اميد دمي با دوست وان دم هم نمي‌بينم