هر چند پير و خسته دل و ناتوان شدم
هر گه كه ياد روي تو كردم جوان شدم
 
شكر خدا كه هر چه طلب كردم از خدا
بر منتهاي همت خود كامران شدم
 
اي گلبن جوان بر دولت بخور كه من
در سايه تو بلبل باغ جهان شدم
 
اول ز تحت و فوق وجودم خبر نبود
در مكتب غم تو چنين نكته دان شدم
 
قسمت حوالتم به خرابات مي‌كند
هر چند كاين چنين شدم و آن چنان شدم
 
آن روز بر دلم در معني گشوده شد
كز ساكنان درگه پير مغان شدم
 
در شاهراه دولت سرمد به تخت بخت
با جام مي به كام دل دوستان شدم
 
از آن زمان كه فتنه چشمت به من رسيد
ايمن ز شر فتنه آخرزمان شدم
 
من پير سال و ماه نيم يار بي‌وفاست
بر من چو عمر مي‌گررد پير از آن شدم
 
دوشم نويد داد عنايت كه حافظا
بازآ كه من به عفو گناهت ضمان شدم